شازده کوچولوی من

دلم خوشه بخدا...!!

5252525252 — Tue, 03 Nov 2009 21:39:18 GMT

با هزار جور خواهش و التماس راضیش کرده بودم...می گفت مامانش تو هواپیما به طور اتفاقی عمو پورنگ رو دیده ، می گفت عمو همراه برادرش بوده و داشته می اومده مشهد...مثل اینکه یه سفر معمولی بوده نه کاری....

برگه رو از توی کیفش درآورد ، وای خدا جونم این واقعا دست خط عمو بود...دست خط خود خودش...دیگه نه چاپ بود و نه کپی ، واقعیه واقعی بود

عمو روی این برگه با دستای خودش نوشته بود...اشک توی چشمام حلقه زد ، روی نوشته چندبار دست کشیدم و بدون اینکه پلک بزنم بهش خیره شدم ، کاش این دست خط مال من بود...این بزرگترین آرزویی بود که اون لحظه داشتم (و خب هنوزم دارمش) برای یک لحظه دلم رو به دریا زدم و پرسیدم:میشه بدیش واسه ی من؟؟

چشاش گرد شد و گفت: بدمش به تو؟؟امکان نداره

می دونستم اصرار بی فایدس اما باز دست بردار نبودم.....بی فایده بود

دفتر خاطراتم رو باز کردم..همه ی صفحاتش از نوشته هام سیاه شده بود غیر از صفحه ی اول ، شاید هنوزم امیدوار بودم یه روزی خود عمو با دست خط قشنگش ، روش یادگاری بنویسه....!!

دوباره بغض همیشگی اومد سراغم ، از گوشه ی چشام اشک رو پاک کردم و خودکار رو برداشتم ، آروم توی گوش دفترم زمزمه کردم: دیگه ناراحت نباش ، الان عمو واست یادگاری می نویسه....شروع کردم به نوشتن ، البته با دست خط عمو...همونجوری شد که دلم می خواست..توی دلم به خودم خندیدم..طفلی دفترم ، آخه فکر میکنه واقعا عمو براش یادگاری نوشته....!!

پی نوشت ۱:این روزا آسمون مشهد ، مثه من با خودش درگیره...هر روز بغض میکنه اما دریغ از یک قطره اشک....!!

پی نوشت ۲: از این به بعد قراره هر دفعه ، تو قسمت پی نوشت ها یک سوال طرح کنم...میشه گفت این قسمت شبیه به یک بازیه...اولین سوال:

کی میدونه معنای آدرس وبلاگ من چیه؟؟

پی نوشت ۳: شاید باید از اول اینو می نوشتم:

دید مجنون را یکی صحرا نورد.....در میان بادیه بنشسته فرد

ساخته بر ریگ ، زانگشتان قلم.....می زند حرفی به دست خود رقم

گفت ای مفتون شیدا چیست این؟.....می نویسی نامه؟سوی کیست این؟

هرچه خواهی در سوادش رنج برد.....تیغ صر صر خواهدش حالی سترد

کی به لوح ریگ باقی ماندش؟.....تا کسی دیگر پس از تو خواندش؟

گفت شرح حسن لیلی می دهم.....خاطر خود را تسلی می دهم

می نویسم نامش اول و از قفا.....می نگارم نامه ی عشق و وفا

نیست جز نامی از او در دست من.....زان بلندی یافت قدر پست من

ناچشیده جرعه ای از جام او.....عشق بازی می کنم با نام او

بدون تو تنها آه می کشم...

5252525252 — Thu, 22 Oct 2009 23:57:18 GMT

سلام

خدایا فاصلت تا من خودت گفتی که کوتاهه...از اینجا که من ایستادم چقد تا آسمون راهه...

خداحافظ ................!!

پی نوشت۱: هر کسی از ظن خود شد یار من...از درون من نجست اسرار من

پی نوشت۲: دلم می خواد با تمام وجودم خدا رو بغل کنم...دلم گرفته به وسعت تمام دنیا...دلم خیلی وقته که گرفته...

پی نوشت۳: .............مثل همیشه سکوت می کنم

رخ ماه

5252525252 — Sun, 18 Oct 2009 10:04:18 GMT

سلام..این شعر بخشی از تراوشات مغزی خودمه (البته اگه بشه اسمش رو گذاشت شعر) خوشحال میشم بخونین و نظرتون رو راجع بهش بیان کنین..ممنونم...

امشب که در رخ ماه ، غم آشیانه دارد

دل را چه غم که ماهی ، رخشان به خانه دارد

کز جلوه اش خجل شد ماه و رخش دگرگون

چون دید یارم از او ، بهتر نشانه دارد

گر حسن او بگویم تاب از کسی نجویم

هر کس شنید دل را سویش روانه دارد

از تاب زلف یارم دل در برم نمانده

هر کس بدیده آن را دل خون فشانه دارد

بر نرگسش نظر کن بر طاق آن ببینی

ناز همه جهان کو ، ابرو کمانه دارد

بر دیده و دل من حاکم از آن جهت شد

کو در سرشت پاکش رب را نشانه دارد

از هجر او بسوزم چون شمع و دلبر من

حسنش چو بر شمردم ، افزون نشانه دارد....

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟

5252525252 — Thu, 08 Oct 2009 09:27:18 GMT

از نوشتن این شعر منظور خاصی ندارم..فقط ازش خوشم میاد همین:

گاه می اندیشم

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟

آن زمان که خبر مرگ مرا

از کسی میشنوی، روی خندان تو را

کاشکی میدیدم.

شانه بالازدنت را،

بی قید

و تکان دادن دستت که،

مهم نیست زیاد

و تکان دادن سر را که

-عجیب! عاقبت مرد؟

-افسوس!

کاشکی میدیدم.

با خودم می گویم

چه کسی باور کرد

جنگل جان مرا

آتش عشق تو خاکستر کرد ؟؟؟

یک روز خاطره انگیز: 2/7/88

5252525252 — Sat, 26 Sep 2009 21:14:18 GMT

شب...استرس...ذوق و شوق دیدار...لحظه شماری...ساعت 24...حساب ساعتهای باقی مانده...رویای با هم بودن...4:30 صبح و بیداری!!...نذر آیت الکرسی...پیامک آجی ژاله...رسیدن به مشهد الرضا...آرزوی کش آمدن روز مثل یک آدامس بادکنکی!!...ساعت 8 صبح و قرار ملاقات...ایستگاه اتوبوس...خط 82 به سمت حرم مطهر...ایستگاه پنجم...دویدن از عرض خیابان...جلوی باب الجواد منتظر باش...گشتن کیف همراهی و ترس دیده شدن عکس عمو پورنگ!!...عینک آفتابی...تک زنگ های طولانی...دور زدن آجی ژاله...ذوق غافلگیر کردن...هیجان وصف نشدنی...صدای ویبره تلفن...مکث یک لحظه ای و گره خوردن نگاه ها...حبس شدن نفس دورن سینه...یک بغض دوست داشتنی...دویدنی شبیه پرواز به سمت یک آشنا...آغوش مهربان یک دوست واقعی...به سمت رواق امام خمینی...اولین دیدار خواهر زاده با خاله ی دوست داشتنی اش!!...خواندن زیارت نامه و نماز زیارتی برای عمو و بچه ها...آرزوی بودن عمو و بقیه ی بچه ها کنار ضریح مطهر...تعارف یک سیب بهشتی...ضعف ناگهانی...قصد خروج از حرم و خوردن ناهار در ساعت 10!!...شوخی های کودکانه...تماس یک دوست مهربان دیگر(پریسا)...پیش به سوی باب الجواد...قبل از خروج دیدار با زهرا و فاطمه...اشکهای پاک فاطمه با دیدن دست خط کودکانه و زیبای امیرمحمد...عکس یادگاری در کنار حرم امام هشتم...دفتر خاطرات و نوشتن چند خط برای یادگاری...خداحافظی زود هنگام...جستجوی نیم ساعته برای پیدا کردن یک غذاخوری!!...خواستن توانستن است...بهترین ناهار دنیا...گرفتن یک هدیه ی دوست داشتنی از دست بهترین دوست...برگشت به سمت حرم...صحن انقلاب کجاست؟؟...جستجو همچنان ادامه دارد...برداشتن قدمهای سریع به سمت پنجره فولاد...کامل شدن دیدارها...نشستن روی زمین سرد و سنگی حرم...رفع خستگی چند ساعته...ساعت 12...کوچول و مینوشی...دفتر خاطرات ژاله...خیره شدن به دست خط زیبای عمو...موج حسرت در درون چشمهای قشنگ پریسا...خواندن نماز ظهر...تماشای آلبوم عکسهای عمو...نوشتن دوباره ی خاطره...نقاشی کودکانه...زیارت دو نفری در کنار پنجره فولاد...بوی عطر به جا مانده از پنجره بر روی دستهایمان...قدم زدن در طول صحن انقلاب...اشکهای ناگهانی و ترس دیده شدن در نگاه مردم...باز هم یک عکس یادگاری...گردش کوتاه سه نفره به سمت باغ نادری...خوردن بستنی قیفی و ذوق زده شدن مثل دوران خوش کودکی...متر کردن صحن باغ به جای تماشای داخل موزه!!...پخش ترانه ی عمو پورنگ و همراهی با آن...نزدیک حرم و خداحافظی با پریسا...پیش به سوی صحن آزادی...زنده شدن خاطره های بودن عمو در حرم...ساعتهای پایانی روز...صدای نقاره خانه ی حرم آن هم از نزدیکه نزدیک...خوردن یک لیوان آب خنک و گوش سپردن به نوای نقاره خانه...گذشتن از بین جمعیت ملیونی...صف نمازگذاران...قبل از نماز رد و بدل کردن یادگاری های کوچک...خواندن نماز مغرب و اعشاء...قصد خروج از حرم و رفتن به سمت ترمینال...بغضی که ذره ذره شکل می گیرد...براورده کردن آخرین آرزوهای کودکانه...دوباره گشتن ، اینبار برای خریدن یک چیپس!!...رخ به رخ در ایستگاه اتوبوس...یادآوری زمان باقی مانده...باور تمام شدن ساعتهای خوب گذشته...چشمهای خیس و غمگین از رسیدن لحظه ی جدایی...باز هم آغوش مهربان یک دوست اما اینبار از سر اندوه نه شوق...نگاه های متعجب رهگذران...سخت ترین خداحافظی...جدا شدن دستها...نگاه ها...راه ها...خداحافظ دوم مهر...خداحافظ لحظه های شیرین باهم بودن...سلام شیرین ترین خاطره...سلام خاطره ی دوم مهر..........!!

پی نوشت1: درگذشت مادر بزرگ مهربون شیوای عزیز رو بهش تسلیت میگم...شیوای گلم امیدوارم غم آخرت باشه...
پی نوشت2: کاش آدما هیچ وقت به هم دروغ نمی گفتن..کاش آدما حرف هم دیگه رو می فهمیدن...منظور هم دیگه رو خوب درک می کردن...کاش هیچ وقت زود قضاوت نمی کردن...
پی نوشت3: پیشاپیش چهارمین سالگرد درگذشت برادر بزرگوار عمو رو به ایشون و خانواده محترمشون تسلیت میگم...برای شادی روح همه ی رفتگان فاتحه ختم کنیم...

دیدی...بازم نشد

5252525252 — Thu, 17 Sep 2009 09:49:18 GMT

با عجله دویدم سمت تلفن و برداشتمش...صداش توی گوشی پیچید:
صفورا _ سلام چطوری؟؟
_ سلام...خوبم ، تو خوبی؟کجایی الان؟تو که گفتی میری تهران...
صفورا _ خب الان تهرانم دیگه
ته دلم واقعا خوشحال شدم..با اینکه قبلا پیشنهادش رو رد کرده بودم اما اون لحظه از ته دل آرزو میکردم که دوباره بهم بگه و اینبار بگم باشه..خیلی زود آرزوم براورده شد...
صفورا _ میگم..هنوزم نمی خوای برم پیش عموپورنگ؟؟
_ .....خب راستش...چرا برو...تو رو خدا ببخشید
صفورا _ دیوونه این چه حرفیه که میزنی ، خوبه خودم پیشنهادش رو دادم ها!!پس بگو از اون روز داشتی واسم کلاس میذاشتی..!!
خندیدم و گفتم: نه بخدا...خب ترسیدم با خودت بگی چه پر روه ، حالا من یه چیزی گفتم اینم از خدا خواسته زود قبول کرد...بخدا راضی نیستم به خا....
حرفم رو قطع کرد و گفت: دیگه از این حرفا نزن که ناراحت میشم..ناسلامتی من دوستتم ، حالا که میتونم اینکار رو بکنم چرا انجامش ندم؟؟
داشتم از خوشحالی بال در می آوردم ، تقریبا جیغ زدم و گفتم: الهی قربونت برم صفورااااااااا بخدا خیلی ماهی خیلی خیلی خیلی...وااااااای...حالا اصلا مامانت قبول می کنن ببرنت اونجا؟؟
صفورا _ آره بابا خیالت راحت ، بهش قبلا گفتم شاید بخوام برم پیش عموپورنگ.راستی چیزی نمی خوای از طرف تو بخرم و بدم بهش؟؟
_ مثلا چی؟؟
صفورا _ چه میدونم...مثلا دسته گلی ، کادویی ، ها؟؟
_ چرا خب...ولی.....آخه با خودت میگی چه رویی داره..تو رو خدا ببخشید
صفورا _ میگی یا بیام مشهد بکشمت؟؟
_ باشه میگم ، میگم...یه دسته گل مریم بخر...خوشگل باشه خب؟؟خیییییییییلی خوشگل هااااا..!!
صفورا _ بله..چشم ، خودم میدونم که باید خوشگل باشه ، اگه خوشگل نباشه که تو کچلم میکنی...!!
انگار دیگه روی زمین نبودم..رفته بودم اون بالاها ، بین ابرا..!! تلفن رو که قطع کردم از خوشحالی جیغ میزدم و مثل بچه ها بالا و پایین می پریدم ، گریه و خندم قاطی شده بود...مامانم مات و مبهوت منو نگاه میکرد...
.
.
ساعت پنج نواخته شد ، دل توی دلم نبود.تمام بدنم یخ کرده بود..انگار که خودم رفته بودم اونجا و قرار بود عمو رو ببینم..قاب عکسش رو گذاشتم کنارم و چشام قفل شد به تلویزیون....
تیتراژ برنامه شروع شد...چقدر زمان کند می گذشت ، به قاب عکسش نگاه کردم..مثل همیشه داشت بهم لبخند میزد ، منم بهش لبخند زدم و گفتم: عمو انگار قراره بعد برنامه خودم ببینمت..!! انگار داره آرزوم براورده میشه..انگار....
بلاخره برنامه شروع شد ، تپش قلبم رو به وضوح حس میکردم...بغضی که تو گلوم نشسته بود کم کم داشت خفم می کرد ، می خواست راهش رو باز کنه و بیاد بیرون..نتونستم بیشتر از این سد راهش بشم ، اشک توی چشمام حلقه زد و نوشته ای که پایین صفحه تلویزیون حک شده بود جلوی چشام تار شد:( ارتباط مستقیم _ عموپورنگ _ مرکز اصفهان )
پلاتو اول که تموم شد با دستای لرزون به صفورا پیامک دادم و ماجرا رو گفتم...باورم نمیشد ، دنیا چقدر بی رحم بود...تنها در عرض چند دقیقه شادی منو به یک غم بزرگ تبدیل کرد...!!
به قاب عکسش نگاه کردم ، همچنان بهم لبخند میزد..تو اوج گریه من هم بهش لبخند زدم و گفتم: دیدی عمو؟؟...بازم نشد!!

انگاری شکل تو شدم

5252525252 — Wed, 09 Sep 2009 16:26:11 GMT

بارها شنیده بودم ، اگه کسی یه نفر رو خیلی دوست داشته باشه کم کم شبیه اون طرف میشه ، حرکاتش..رفتارش..حتی خودش.....!!!
نمیگم این مساله غیر ممکنه ، ولی اگه اطرافیانت که تو رو می شناسن اینو بهت بگن چندان چیز عجیبی نیست..میشه گفت واسه دلخوشیه..شاید می خوان خوشحالت کنن که این حرف رو میزنن مگه نه؟؟
منم خیلی واسم پیش اومده بود که همکلاسیام بهم بگن وای سولماز تو خیلی شبیه عمو پورنگی...با این گفته خوشحال میشدم اما نه خیلی..آخه اونا می دونستن من چقد عمو رو دوست دارم......
.
.
توی ایستگاه وایستاده بودم و معطل اتوبوس...یه خورده اون طرفتر دوتا دختر هم سن و سال خودم ایستاده بودن ، هر از گاهی منو نگاه می کردن و چیزایی می گفتن که نمی شنیدم...
کم کم داشتم از دستشون کلافه میشدم..سرمو انداختم پایین و خودمو با زیپ کیفم مشغول کردم تا نبینمشون اما باز سنگینی نگاهشون روی من بود.بلاخره تصمیمم رو گرفتم و رفتم جلو..
_ ببخشید خانوم ما هم دیگه رو می شناسیم؟
دختر _ نه...چطور مگه؟؟
_ آخه الان چند دقیقه اس که دارین به من نگاه می کنین..مشکلی پیش اومده؟
اون دختر با خنده به دوستش نگاه کرد و گفت:بگم؟
دوستش پیش دستی کرد و با خنده گفت:آخه شما خیلی شبیه عموپورنگی...
جا خوردم...اصلا باورم نمیشد ، اونا که منو نمی شناختن پس چطور ممکن بود که یه همچین چیزی بگن؟یه لحظه احساس کردم اشتباه شنیدم..با تعجب پرسیدم:شبیه کی؟
دختر اولی جواب داد:شبیه عموپورنگ..بخدا جدی میگیم..از اون موقعی واسه همین داشتیم نگات میکردیم!!نکنه فامیلشی؟
_فامیل؟...نه....نه فامیلش نیستم....!!
چند قدم ازشون دور شدم و ناباورانه به فکر فرو رفتم...هنوز نگاهشون روی من بود ، شاید خیال کرده بودن که ناراحت شدم...دیگه مسیر طولانی ای که باید تا خونه طی می کردم واسم مهم نبود...
قدم زنان خودمو رسوندم به خونه ، با خودم فکر کردم..انگاری واقعا شکل تو شدم..!!!

دارم تو آینه ها شکل تو میشم

شبیه تو که نزدیکی به دریا

تماشا کردنت دیوونگی نیست

تو رو حس میکنم هر لحظه اینجا