شازده کوچولوی من

ماهی نقره ای...

5252525252 — Fri, 13 Nov 2009 21:40:18 GMT

باد را زمزمه اینبار نوایی دگر است

لای موهای نمورم شب دریایی خواب

قصه ها می پزد از

گندم عشق

امشب از فاصله ی بین دو موج

ماهی نقره ایه یاد تو را می گیرم

امشب از پشت سرا پرده ی ابر

ماه را می دزدم

می گذارم به سر سبز سپیدار بلند

شب من بارانیست

امشب از فاصله ی بین دو موج

ماهی نقره ایه یاد تو را می گیرم

سفره ام رنگین است

خار در پایم اگر رفته سزاست

همه ی آنچه که هست

همه ی آنچه که نیست

همه انگار به جاست

امشب از فاصله ی بین دو موج

ماهی نقره ایه یاد تو را می گیرم

امشب از پشت سرا پرده ی ابر

ماه را می دزدم

می گذارم به سر سبز سپیدار بلند

سر سفره ، دم دستم

همه جا مهمانیست

جایت اینجا خالیست......

پی نوشت 1: این شعر رو از آلبوم ( از روی سادگی ) کار هنرمند محبوبم استاد مهران مدیری انتخاب کردم و نوشتم...ایشون همیشه شعرهای نابی رو برای خوندن انتخاب می کنن که واقعا همگی بیش از اندازه زیبا هستن...لینک دانلود این شعر رو هم اینجا براتون گذاشتم...پیشنهاد می کنم حتما دانلود کنین و از گوش دادن بهش لذت ببرید (برای دانلود فایل ، بعد از باز شدن صفحه روی گزینه Click here to download this file کلیک کنید)

پی نوشت 2: در رابطه با پرسش پست قبل باید بگم بیشترتون جواب صحیح رو دادین...بله معنی آدرس وب من مخففه همون 5/52 هستش که البته خیلی اتفاقی این مساله رخ داد..چون خود منم بدون توجه به این مساله تعداد 52 رو انتخاب کردم و بعد متوجه این موضوع شدم....!! البته زیاد خوشحال نباشین از این پس سوالات سخت تر میشن!!

پی نوشت 3: پرسش این پست:

کی می تونه بگه دوتا از همکارای محترم عمو ، یعنی آقای حسین ضیائی و آقای مصطفی وشایی چه نسبتی با هم دارن؟؟

می خوام ببینم کدومتون حضور ذهن بیشتری دارین؟!چون این مساله توی برنامه عنوان شده!!

پی نوشت 4: بلاخره پاییز داره رنگ واقعی خودش رو پیدا میکنه...تا دیروز از کلاغهای پاییزی خبری نبود ، خوشحالم که برگشتن...شمام قبول دارین؟؟پاییز بدون حضور کلاغها رنگ و بویی نداره مگه نه؟؟

پی نوشت 5: آسمون مشهد بلاخره بغضش رو شکست...خوش به حالش ، من با آسمون ابری دلم چیکار کنم؟؟یه قطره بارونم نداره....!!

پی نوشت 6: هرگز نمیرد آن دلی که زنده شد به عشق....ثبت است در جریده ی عالم دوام ما

پی نوشت 7: خدا پشت و پناه خودتون و قلب مهربونتون باشه ، تابعد............یاحق

دلم خوشه بخدا...!!

5252525252 — Tue, 03 Nov 2009 21:39:18 GMT

با هزار جور خواهش و التماس راضیش کرده بودم...می گفت مامانش تو هواپیما به طور اتفاقی عمو پورنگ رو دیده ، می گفت عمو همراه برادرش بوده و داشته می اومده مشهد...مثل اینکه یه سفر معمولی بوده نه کاری....

برگه رو از توی کیفش درآورد ، وای خدا جونم این واقعا دست خط عمو بود...دست خط خود خودش...دیگه نه چاپ بود و نه کپی ، واقعیه واقعی بود

عمو روی این برگه با دستای خودش نوشته بود...اشک توی چشمام حلقه زد ، روی نوشته چندبار دست کشیدم و بدون اینکه پلک بزنم بهش خیره شدم ، کاش این دست خط مال من بود...این بزرگترین آرزویی بود که اون لحظه داشتم (و خب هنوزم دارمش) برای یک لحظه دلم رو به دریا زدم و پرسیدم:میشه بدیش واسه ی من؟؟

چشاش گرد شد و گفت: بدمش به تو؟؟امکان نداره

می دونستم اصرار بی فایدس اما باز دست بردار نبودم.....بی فایده بود

دفتر خاطراتم رو باز کردم..همه ی صفحاتش از نوشته هام سیاه شده بود غیر از صفحه ی اول ، شاید هنوزم امیدوار بودم یه روزی خود عمو با دست خط قشنگش ، روش یادگاری بنویسه....!!

دوباره بغض همیشگی اومد سراغم ، از گوشه ی چشام اشک رو پاک کردم و خودکار رو برداشتم ، آروم توی گوش دفترم زمزمه کردم: دیگه ناراحت نباش ، الان عمو واست یادگاری می نویسه....شروع کردم به نوشتن ، البته با دست خط عمو...همونجوری شد که دلم می خواست..توی دلم به خودم خندیدم..طفلی دفترم ، آخه فکر میکنه واقعا عمو براش یادگاری نوشته....!!

پی نوشت ۱:این روزا آسمون مشهد ، مثه من با خودش درگیره...هر روز بغض میکنه اما دریغ از یک قطره اشک....!!

پی نوشت ۲: از این به بعد قراره هر دفعه ، تو قسمت پی نوشت ها یک سوال طرح کنم...میشه گفت این قسمت شبیه به یک بازیه...اولین سوال:

کی میدونه معنای آدرس وبلاگ من چیه؟؟

پی نوشت ۳: شاید باید از اول اینو می نوشتم:

دید مجنون را یکی صحرا نورد.....در میان بادیه بنشسته فرد

ساخته بر ریگ ، زانگشتان قلم.....می زند حرفی به دست خود رقم

گفت ای مفتون شیدا چیست این؟.....می نویسی نامه؟سوی کیست این؟

هرچه خواهی در سوادش رنج برد.....تیغ صر صر خواهدش حالی سترد

کی به لوح ریگ باقی ماندش؟.....تا کسی دیگر پس از تو خواندش؟

گفت شرح حسن لیلی می دهم.....خاطر خود را تسلی می دهم

می نویسم نامش اول و از قفا.....می نگارم نامه ی عشق و وفا

نیست جز نامی از او در دست من.....زان بلندی یافت قدر پست من

ناچشیده جرعه ای از جام او.....عشق بازی می کنم با نام او

بدون تو تنها آه می کشم...

5252525252 — Thu, 22 Oct 2009 23:57:18 GMT

سلام

خدایا فاصلت تا من خودت گفتی که کوتاهه...از اینجا که من ایستادم چقد تا آسمون راهه...

خداحافظ ................!!

پی نوشت۱: هر کسی از ظن خود شد یار من...از درون من نجست اسرار من

پی نوشت۲: دلم می خواد با تمام وجودم خدا رو بغل کنم...دلم گرفته به وسعت تمام دنیا...دلم خیلی وقته که گرفته...

پی نوشت۳: .............مثل همیشه سکوت می کنم

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟

5252525252 — Thu, 08 Oct 2009 09:27:18 GMT

از نوشتن این شعر منظور خاصی ندارم..فقط ازش خوشم میاد همین:

گاه می اندیشم

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید؟

آن زمان که خبر مرگ مرا

از کسی میشنوی، روی خندان تو را

کاشکی میدیدم.

شانه بالازدنت را،

بی قید

و تکان دادن دستت که،

مهم نیست زیاد

و تکان دادن سر را که

-عجیب! عاقبت مرد؟

-افسوس!

کاشکی میدیدم.

با خودم می گویم

چه کسی باور کرد

جنگل جان مرا

آتش عشق تو خاکستر کرد ؟؟؟

یک روز خاطره انگیز: 2/7/88

5252525252 — Sat, 26 Sep 2009 21:14:18 GMT

شب...استرس...ذوق و شوق دیدار...لحظه شماری...ساعت 24...حساب ساعتهای باقی مانده...رویای با هم بودن...4:30 صبح و بیداری!!...نذر آیت الکرسی...پیامک آجی ژاله...رسیدن به مشهد الرضا...آرزوی کش آمدن روز مثل یک آدامس بادکنکی!!...ساعت 8 صبح و قرار ملاقات...ایستگاه اتوبوس...خط 82 به سمت حرم مطهر...ایستگاه پنجم...دویدن از عرض خیابان...جلوی باب الجواد منتظر باش...گشتن کیف همراهی و ترس دیده شدن عکس عمو پورنگ!!...عینک آفتابی...تک زنگ های طولانی...دور زدن آجی ژاله...ذوق غافلگیر کردن...هیجان وصف نشدنی...صدای ویبره تلفن...مکث یک لحظه ای و گره خوردن نگاه ها...حبس شدن نفس دورن سینه...یک بغض دوست داشتنی...دویدنی شبیه پرواز به سمت یک آشنا...آغوش مهربان یک دوست واقعی...به سمت رواق امام خمینی...اولین دیدار خواهر زاده با خاله ی دوست داشتنی اش!!...خواندن زیارت نامه و نماز زیارتی برای عمو و بچه ها...آرزوی بودن عمو و بقیه ی بچه ها کنار ضریح مطهر...تعارف یک سیب بهشتی...ضعف ناگهانی...قصد خروج از حرم و خوردن ناهار در ساعت 10!!...شوخی های کودکانه...تماس یک دوست مهربان دیگر(پریسا)...پیش به سوی باب الجواد...قبل از خروج دیدار با زهرا و فاطمه...اشکهای پاک فاطمه با دیدن دست خط کودکانه و زیبای امیرمحمد...عکس یادگاری در کنار حرم امام هشتم...دفتر خاطرات و نوشتن چند خط برای یادگاری...خداحافظی زود هنگام...جستجوی نیم ساعته برای پیدا کردن یک غذاخوری!!...خواستن توانستن است...بهترین ناهار دنیا...گرفتن یک هدیه ی دوست داشتنی از دست بهترین دوست...برگشت به سمت حرم...صحن انقلاب کجاست؟؟...جستجو همچنان ادامه دارد...برداشتن قدمهای سریع به سمت پنجره فولاد...کامل شدن دیدارها...نشستن روی زمین سرد و سنگی حرم...رفع خستگی چند ساعته...ساعت 12...کوچول و مینوشی...دفتر خاطرات ژاله...خیره شدن به دست خط زیبای عمو...موج حسرت در درون چشمهای قشنگ پریسا...خواندن نماز ظهر...تماشای آلبوم عکسهای عمو...نوشتن دوباره ی خاطره...نقاشی کودکانه...زیارت دو نفری در کنار پنجره فولاد...بوی عطر به جا مانده از پنجره بر روی دستهایمان...قدم زدن در طول صحن انقلاب...اشکهای ناگهانی و ترس دیده شدن در نگاه مردم...باز هم یک عکس یادگاری...گردش کوتاه سه نفره به سمت باغ نادری...خوردن بستنی قیفی و ذوق زده شدن مثل دوران خوش کودکی...متر کردن صحن باغ به جای تماشای داخل موزه!!...پخش ترانه ی عمو پورنگ و همراهی با آن...نزدیک حرم و خداحافظی با پریسا...پیش به سوی صحن آزادی...زنده شدن خاطره های بودن عمو در حرم...ساعتهای پایانی روز...صدای نقاره خانه ی حرم آن هم از نزدیکه نزدیک...خوردن یک لیوان آب خنک و گوش سپردن به نوای نقاره خانه...گذشتن از بین جمعیت ملیونی...صف نمازگذاران...قبل از نماز رد و بدل کردن یادگاری های کوچک...خواندن نماز مغرب و اعشاء...قصد خروج از حرم و رفتن به سمت ترمینال...بغضی که ذره ذره شکل می گیرد...براورده کردن آخرین آرزوهای کودکانه...دوباره گشتن ، اینبار برای خریدن یک چیپس!!...رخ به رخ در ایستگاه اتوبوس...یادآوری زمان باقی مانده...باور تمام شدن ساعتهای خوب گذشته...چشمهای خیس و غمگین از رسیدن لحظه ی جدایی...باز هم آغوش مهربان یک دوست اما اینبار از سر اندوه نه شوق...نگاه های متعجب رهگذران...سخت ترین خداحافظی...جدا شدن دستها...نگاه ها...راه ها...خداحافظ دوم مهر...خداحافظ لحظه های شیرین باهم بودن...سلام شیرین ترین خاطره...سلام خاطره ی دوم مهر..........!!

پی نوشت1: درگذشت مادر بزرگ مهربون شیوای عزیز رو بهش تسلیت میگم...شیوای گلم امیدوارم غم آخرت باشه...
پی نوشت2: کاش آدما هیچ وقت به هم دروغ نمی گفتن..کاش آدما حرف هم دیگه رو می فهمیدن...منظور هم دیگه رو خوب درک می کردن...کاش هیچ وقت زود قضاوت نمی کردن...
پی نوشت3: پیشاپیش چهارمین سالگرد درگذشت برادر بزرگوار عمو رو به ایشون و خانواده محترمشون تسلیت میگم...برای شادی روح همه ی رفتگان فاتحه ختم کنیم...

دیدی...بازم نشد

5252525252 — Thu, 17 Sep 2009 09:49:18 GMT

با عجله دویدم سمت تلفن و برداشتمش...صداش توی گوشی پیچید:
صفورا _ سلام چطوری؟؟
_ سلام...خوبم ، تو خوبی؟کجایی الان؟تو که گفتی میری تهران...
صفورا _ خب الان تهرانم دیگه
ته دلم واقعا خوشحال شدم..با اینکه قبلا پیشنهادش رو رد کرده بودم اما اون لحظه از ته دل آرزو میکردم که دوباره بهم بگه و اینبار بگم باشه..خیلی زود آرزوم براورده شد...
صفورا _ میگم..هنوزم نمی خوای برم پیش عموپورنگ؟؟
_ .....خب راستش...چرا برو...تو رو خدا ببخشید
صفورا _ دیوونه این چه حرفیه که میزنی ، خوبه خودم پیشنهادش رو دادم ها!!پس بگو از اون روز داشتی واسم کلاس میذاشتی..!!
خندیدم و گفتم: نه بخدا...خب ترسیدم با خودت بگی چه پر روه ، حالا من یه چیزی گفتم اینم از خدا خواسته زود قبول کرد...بخدا راضی نیستم به خا....
حرفم رو قطع کرد و گفت: دیگه از این حرفا نزن که ناراحت میشم..ناسلامتی من دوستتم ، حالا که میتونم اینکار رو بکنم چرا انجامش ندم؟؟
داشتم از خوشحالی بال در می آوردم ، تقریبا جیغ زدم و گفتم: الهی قربونت برم صفورااااااااا بخدا خیلی ماهی خیلی خیلی خیلی...وااااااای...حالا اصلا مامانت قبول می کنن ببرنت اونجا؟؟
صفورا _ آره بابا خیالت راحت ، بهش قبلا گفتم شاید بخوام برم پیش عموپورنگ.راستی چیزی نمی خوای از طرف تو بخرم و بدم بهش؟؟
_ مثلا چی؟؟
صفورا _ چه میدونم...مثلا دسته گلی ، کادویی ، ها؟؟
_ چرا خب...ولی.....آخه با خودت میگی چه رویی داره..تو رو خدا ببخشید
صفورا _ میگی یا بیام مشهد بکشمت؟؟
_ باشه میگم ، میگم...یه دسته گل مریم بخر...خوشگل باشه خب؟؟خیییییییییلی خوشگل هااااا..!!
صفورا _ بله..چشم ، خودم میدونم که باید خوشگل باشه ، اگه خوشگل نباشه که تو کچلم میکنی...!!
انگار دیگه روی زمین نبودم..رفته بودم اون بالاها ، بین ابرا..!! تلفن رو که قطع کردم از خوشحالی جیغ میزدم و مثل بچه ها بالا و پایین می پریدم ، گریه و خندم قاطی شده بود...مامانم مات و مبهوت منو نگاه میکرد...
.
.
ساعت پنج نواخته شد ، دل توی دلم نبود.تمام بدنم یخ کرده بود..انگار که خودم رفته بودم اونجا و قرار بود عمو رو ببینم..قاب عکسش رو گذاشتم کنارم و چشام قفل شد به تلویزیون....
تیتراژ برنامه شروع شد...چقدر زمان کند می گذشت ، به قاب عکسش نگاه کردم..مثل همیشه داشت بهم لبخند میزد ، منم بهش لبخند زدم و گفتم: عمو انگار قراره بعد برنامه خودم ببینمت..!! انگار داره آرزوم براورده میشه..انگار....
بلاخره برنامه شروع شد ، تپش قلبم رو به وضوح حس میکردم...بغضی که تو گلوم نشسته بود کم کم داشت خفم می کرد ، می خواست راهش رو باز کنه و بیاد بیرون..نتونستم بیشتر از این سد راهش بشم ، اشک توی چشمام حلقه زد و نوشته ای که پایین صفحه تلویزیون حک شده بود جلوی چشام تار شد:( ارتباط مستقیم _ عموپورنگ _ مرکز اصفهان )
پلاتو اول که تموم شد با دستای لرزون به صفورا پیامک دادم و ماجرا رو گفتم...باورم نمیشد ، دنیا چقدر بی رحم بود...تنها در عرض چند دقیقه شادی منو به یک غم بزرگ تبدیل کرد...!!
به قاب عکسش نگاه کردم ، همچنان بهم لبخند میزد..تو اوج گریه من هم بهش لبخند زدم و گفتم: دیدی عمو؟؟...بازم نشد!!

انگاری شکل تو شدم

5252525252 — Wed, 09 Sep 2009 16:26:11 GMT

بارها شنیده بودم ، اگه کسی یه نفر رو خیلی دوست داشته باشه کم کم شبیه اون طرف میشه ، حرکاتش..رفتارش..حتی خودش.....!!!
نمیگم این مساله غیر ممکنه ، ولی اگه اطرافیانت که تو رو می شناسن اینو بهت بگن چندان چیز عجیبی نیست..میشه گفت واسه دلخوشیه..شاید می خوان خوشحالت کنن که این حرف رو میزنن مگه نه؟؟
منم خیلی واسم پیش اومده بود که همکلاسیام بهم بگن وای سولماز تو خیلی شبیه عمو پورنگی...با این گفته خوشحال میشدم اما نه خیلی..آخه اونا می دونستن من چقد عمو رو دوست دارم......
.
.
توی ایستگاه وایستاده بودم و معطل اتوبوس...یه خورده اون طرفتر دوتا دختر هم سن و سال خودم ایستاده بودن ، هر از گاهی منو نگاه می کردن و چیزایی می گفتن که نمی شنیدم...
کم کم داشتم از دستشون کلافه میشدم..سرمو انداختم پایین و خودمو با زیپ کیفم مشغول کردم تا نبینمشون اما باز سنگینی نگاهشون روی من بود.بلاخره تصمیمم رو گرفتم و رفتم جلو..
_ ببخشید خانوم ما هم دیگه رو می شناسیم؟
دختر _ نه...چطور مگه؟؟
_ آخه الان چند دقیقه اس که دارین به من نگاه می کنین..مشکلی پیش اومده؟
اون دختر با خنده به دوستش نگاه کرد و گفت:بگم؟
دوستش پیش دستی کرد و با خنده گفت:آخه شما خیلی شبیه عموپورنگی...
جا خوردم...اصلا باورم نمیشد ، اونا که منو نمی شناختن پس چطور ممکن بود که یه همچین چیزی بگن؟یه لحظه احساس کردم اشتباه شنیدم..با تعجب پرسیدم:شبیه کی؟
دختر اولی جواب داد:شبیه عموپورنگ..بخدا جدی میگیم..از اون موقعی واسه همین داشتیم نگات میکردیم!!نکنه فامیلشی؟
_فامیل؟...نه....نه فامیلش نیستم....!!
چند قدم ازشون دور شدم و ناباورانه به فکر فرو رفتم...هنوز نگاهشون روی من بود ، شاید خیال کرده بودن که ناراحت شدم...دیگه مسیر طولانی ای که باید تا خونه طی می کردم واسم مهم نبود...
قدم زنان خودمو رسوندم به خونه ، با خودم فکر کردم..انگاری واقعا شکل تو شدم..!!!

دارم تو آینه ها شکل تو میشم

شبیه تو که نزدیکی به دریا

تماشا کردنت دیوونگی نیست

تو رو حس میکنم هر لحظه اینجا

نامه ای به عمو پورنگ

5252525252 — Wed, 12 Aug 2009 10:10:18 GMT

سلام...دوباره فرصت شد تا به سراغتون بیام و حرفای نگفته ای که تو ذهنم جمع شدن رو براتون بازگو کنم...شاید از تیتر آپدیت اینبارم حدث زده باشین که منظورم چیه و چی میخوام بگم...
منم می خوام همون بحثی رو ادامه بدم که به تازگی ذهنهای خیلیهامون رو درگیر خودش کرده...بله ، درست فهمیدن...منظورم همون مساله بازگشت به سال 81...

نمی خوام حرفای تکراری بزنم و سرتون رو به درد بیارم..نمی خوام از وضعیت این چند وقته یا به عبارتی این چند ساله اخیر گله گذاری کنم و همه رو مقصر بدونم...
می خوام به جنبه های خوب قضیه بپردازم...می خوام شیرینی اون وقتا رو به زبون همون وقتا به تصویر بکشم تا یادمون بیاد دنیای رنگین کمونیمون چقدر قشنگتر و دوست داشتنی تر از الان بود
سال 81 که اومد هیچ کدوم از ما خبر نداشتیم چه اتفاق مهمی در پیشه...از قدیمی ترین بچه ها گرفته تا جدیدتریناشون که الان همه در کنار همیم و داریم با یک هدف
وبلاگ نویسی می کنیم...اون سال زهرای 7 ساله شوق و ذوق رفتن به دبستان رو داشت و نمی دونست کمتر از 1 ماه و نیم دیگه وقتی بهترین ماه خدا از راه برسه خدا یکی از بهترین بنده هاشو
به ما بچه ها هدیه میده...اون سال منو شیوا و مونا و شاید خیلی از بچه های دیگه که هم سن ما بودن شوق رفتن به مقطع راهنمایی رو داشتیم....
سالای آخر کودکیشون رو میگذروندیم و خوشحال بودیم از اینکه داریم بزرگ میشیم...و چقدر خوب شد وقتی خدا کسی رو سر راهمون قرار داد تا شوق و ذوقمون برای بزرگتر شدن رو فراموش کنیم
و تلاش کنیم که تا آخر عمر کودک بمونیم...اون سال وقتی عموپورنگ وارد دنیای کودکی ما شد همه چیز رنگ و بوی دیگه ای داشت....چقدر سادگی اون روزا قشنگ بود
چقدر قشنگ بود لحظاتی که به انتظار دیدن عمو کنار تلویزیون سپری می کردیم...به انتظار کسی که لبخند رو برای دلهای کوچیکمون به ارمغان آورد...به انتظار کسی می نشستیم که
اسم واقعیش رو نمی دونستیم ، فقط صداش می کردیم پورنگ ، و چقدر همین یه کلمه رو با عشق بیان می کردیم...و این اسم کم کم شد عمو پورنگ و.............گاهی اوقات هم عمو داریوش!!
می خوام از اولین تلاشهامون براتون بگم...اولین تلاشهایی که برای ایجاد ارتباط بین خودمون و عمو می کردیم...از نامه هایی که 100 تا 100 تا برای برنامه می فرستادیم و روی 90 درصد اونا
با خط کودکانمون می نوشتیم (عمو جونم خودت بازش کن) از نقاشیهایی که براش می فرستادیم و این نقاشیها شاید یه عکس خیالی از گل ای جان بود ، شاید چهره خود عمو بود و شاید چهره تهیه کننده با دوتا شاخ بالای سرش که داشت دنبال عمو می کرد!!
از خیال پردازی هایی که تو همشون صداقت و پاکی کودکانمون موج میزد...آرزوی شرکت تو مسابقه ی تلفنی عمو و برنده شدن تو مسابقه چپ چپ راست راست و اونوقت
بستن یه ساعت مچی خوشگل دور مچ دستمون ، از همونهایی که عمو تو برنامه به دستش بسته بود و ذوق زده شدن تا مرز بی نهایت...تو تمام نامه هامون میشد واژه (عمو جونم از ته دلم دوست دارم) رو دید...می تونم حدث بزنم که این جمله چقدر به عمو لذت و انرژی میداد و اونروز
چقدر سرحالتر و پر انرژِی تر تو برنامه حاضر میشد...اون موقعها هیچ کدوم از ما وبلاگ نداشتیم ، اما با این حال روز تولد عمو که نزدیک میشد مثل الان دلامون پر می کشید به سمت عمو و
تمام تلاشمون رو می کردیم تا با نوشتن یه نامه هر چند ساده و فرستادن یه کادوی کوچیک ، بهترین جشن تولد دنیا رو براش بگیریم و به نظرم اون نوشته ها اون کادوهای هر چند ساده و کوچیک و اون تبریک گفتن های معمولی اما با عشق خیلی قشنگتر و دوست داشتنی تر از
جشنهایی بودن و هستن که الان تک تکمون توی وبهامون برگزار می کنیم...آره تعداد نامه ها زیاد بوده و هست...اتفاقا باید از این مساله خوشحال بود ، اینکه عمو چقدر خوبه..چقدر گل و مهربونه
که هر روز داره به طرفدارا و دوست دارانش اضافه میشه...درسته که ممکن بود به خاطر تعدد نامه ها ، نامه ای که من یا شما فرستاده بودیم بعد از چند ماه باز بشه ، اما شادی که با دیدن نامه ، به عمو دست میداده رو نمی تونیم رد کنیم...می تونیم؟؟می خوام بگم چرا با ورودمون به فضای اینترنت و
پیدا کردن یه راه ساده تر از نامه برای ارتباط با عمو ، نامه نوشتنمون رو قطع کردیم؟؟می تونم حتی صداتون رو بشنوم که دارین می گین:چه فایده وقتی نامه می فرستادیم و باز نمیشد...
اما بچه ها اینو هم مد نظر داشته باشین که عمو از همون اول میتونست یه آدرس ایمیل واسه خودش داشته باشه اونوقت تو برنامه اعلام کنه و به همه بگه نامه هاتونو به اونجا واسم ارسال کنین..این راحت تره نه؟؟اما می بینین با گذشت 8 سال از شروع برنامه هنوزم عمو اعلام میکنه:بچه ها صندوق پستی ما (4343-19395).....چرا یهو دلسرد شدیم؟؟یهو نامه نوشتن واسه عمو رو قطع کردیم؟؟مگه قدیما وقتی نامه می نوشتیم و جوابی نمی اومد دلسرد میشدیم؟؟
مگه خود ما نبودیم که 300 تا نامه اونم یه جا واسه عمو پست می کردیم که عمو با تعجب می اومد و تو برنامه اعلام میکرد؟؟اینو نگید که فایده ای نداشت...چرا داشت
حجم نامه ها زیاد بوده و هست...عمو نمی تونست همه رو تو برنامه بیاره و بخونه اما خداییش خیلی از ما جوابمون رو تو برنامه گرفتیم و کلی هم ذوق زده شدیم....سجادم یکی از ما بود
نه پارتی داشت و نه هیچ چیز دیگه ای...نامه می نوشت با تمام وجود...با همه ی صداقتی که داشت ، از خودش می گفت...از اتفاقاتی که دور و برش می افته و از خیلی چیزای دیگه..
تا جایی ادامه داد که عمو خودش شخصا توی برنامه واسش نامه نوشت...اینو که یادتونه نه؟؟(خدا بیامرزتش)...زهرا میرزابیگی ، که در حال حاضر یکی از دوستای خوبه منم هست ، ماه رمضان سال 84 بود که عمو ازمون خواست یه دفترچه ی احکام درست کنیم...زهرا این کار رو کرد و نتیجه ی
کارش رو به برنامه فرستاد...چند روز بعد عمو اون دفترچه رو توی برنامه نشون داد و ازش تشکر کرد به خاطر این کار قشنگش...سیده فائزه حسینی ، سال 82 یک طومار بلند از نامه و نقاشی برای عمو
فرستاد...عمو اون طومار رو توی برنامه نشون داد و کلی از فائزه تعریف و تمجید کرد و خوشحال بود از اینکه چنین طرفدارای خوبی داره...و خیلی های دیگه که الان تو ذهنم نیستن اما
مطمئنم اگه سری به آرشیو برنامه هایی که از عمو ضبط کردم بزنم خیلی های دیگه از این نمونه رو می بینم...و اما بچه هایی که با نامه فرستادن به برنامه عمو ، تونستن تو مسابقه ی تلفنی شرکت کنن...زهرا ناظمی همون روزای اول ماه رمضان 84 بود که از برنامه باهاش تماس گرفتن...
اولش که اسمش رو گفت متوجه نشدم اما وقتی اسمش پایین شیشه ی تلویزیون حک شد شناختم و کلی ذوق کردم...زهرا جعفرزادگان که فکر میکنم بهمن یا اسفند ماه سال 85 بود که توی مسابقه شرکت کرد و برنده هم شد...عارفه موذنی...صباح غلامی...الهام فراهانی...
اگه این چیزها رو گفتم منظورم این نبود که الانم می تونیم تو مسابقه شرکت کنیم نه...اما مگه همه چیز به شرکت توی مسابقه ختم میشه؟؟؟چرا دیگه با نامه هایی که درش از خودمون و از
اتفاقات دور و برمون گفتیم عمو رو خوشحال نمی کنیم؟؟بچه ها نگید نه...به خدا عمو خوشحال میشه...خیلی لذت بخشه که عمو ببینه زهرا و شیوا و ژاله و رامینا و فائزه و بقیه ی بچه هایی که 8 سال پیش 7 ، 10 ، 11 ، 15 و .... ساله بودن هنوزم به یادشن و مثل اون موقعها
دارن نامه میدن...دارن باهاش حرف می زنن..واسش یادگاری می فرستن...نقاشی ، کاردستی ، یه ظرف کوچیک پر از سمنوی نذری...یه پارچه متبرک از حرم امام رضا یا حضرت معصومه یا از
کربلا...یه جانماز با مهر و تسبیح و یه شیشه ی کوچیک پر از عطر گل محمدی...اینکه تو نامه هاشون هنوزم می نویسن که عمو خیلی دوست دارم ، می نویسن عمو امروز سر سفره افطار
واست کلی دعا کردم ، می نویسن عمو دیروز که رفتم حرم امام رضا واست شمع روشن کردم و زیارت نامه خوندم ، می نویسن..................................
بچه ها نمیگم ما با وبلاگ نویسی نمی تونیم عمو رو خوشحال کنیم..چرا میشه ، اما قبول کنین اون کادوهای کوچیک و ساده ای که قدیما به مناسبت تولد عمو واسش می فرستادیم
خیلی بیشتر خوشحالش می کرد تا این جشن تولدهای مجازی ای که تو وبلاگهامون برگزار می کنیم..نمی گم این کار بدیه...نه ، اتفاقا خیلی قشنگه و دوست داشتنی هم هست
اما چه خوبه حالا که این راه جدید رو پیدا کردیم ، قدیم رو هم فراموش نکنیم و از هر دو جهت باعث خوشحالی عمو جون بشیم.....در پایان می خوام یه خاطره واقعی از بهترین اتفاق زندگیم براتون بگم..شاید خیلیهاتون بارها و بارها ازم شنیده باشیدش اما اینبار می خوام با جزئیات بیشتری واستون
تعریف کنم:
تابستون سال 83 بود که من تصمیم گرفتم واسه تولد عمو اونچه که در توانم بود رو خرج کنم و به عبارتی سنگ تموم بذارم...واسه همینم از اواسط تیر ماه بود که شروع کردم
به نوشتن یک نامه تولد...سعی می کردم نامم خیلی خوب از آب دربیاد...در ظاهر هم اینجور بود اما در باتن!! حالا میگم که منظورم چیه...خیلی دلم می خواست به عمو بگم که مثلا
دیگه بزرگ شدم و خیلی چیزا حالیم میشه واسه همینم تا تونستم از کلمات قلمبه و سنگین استفاده کردم...کلماتی که چیزی از معنی اونا نمی دونستم اما چون دلم می خواست نامم
یه جورایی متفاوت باشه همه رو ردیف کردم کنار هم...خلاصه اینکه بعد از کلی بالا و پایین کردن متن نامه و کلنجار رفتن با خودم یه نامه تولد صد در صد خنده دار واسه عمو آماده کردم...
حالا باید یه کادو هم به این نامه اضافه می شد تا همه چیز تکمیل بشه..اما هر چقدر فکر کردم چی بخرم چیزی به ذهنم نرسید...بلاخره تصمیم گرفتم چهره عمو رو نقاشی کنم....
روی یک کاغذ طراحی A3 عکس عمو رو کشیدم...اینم عکسش:

نامه رو یک هفته قبل از تولد عمو فرستادم به برنامه و به این امید منتظر موندم تا عمو یه اشاره ای هر چند کوچیک به این مساله بکنه...اما خبری نشد که نشد...جالب اینجا بود که همزمان با من
خیلی ها چهره عمو رو روی یک برگه طراحی کشیده بودن و عمو چند روز پشت سر هم وقتی به برنامه می اومد یکی از این نقاشیها رو به همراه داشت و تا وقتی که نشونش بده من هزار بار می مردم و زنده میشدم....اما وقتی می دیدم مال من نیست ناامیدتر از گذشته به امید فردا منتظر می موندم
هر چند خودم توی نامه ام از عمو خواسته بودم که نقاشیم رو توی برنامه نشون نده تنها یه اشاره ی کوچیک به این مساله کنه تا فقط من متوجه بشم...اما باز دلم می خواست
نقاشی رو با چشمای خودم تو دست عمو ببینم تا صد در صد باورم بشه که تونستم عمو رو خوشحال کنم....تابستون گذشت و خبری نشد که نشد...دیگه کاملا فراموش کرده بودم
یه چنین قضیه ای وجود داشته و من چقدر ذوق شوق داشتم واسه به نتیجه رسیدنش...!! 16 مهر ماه بود و من تازه از مدرسه برگشته بودم...
هیچ وقت یادم نمیره..همیشه عادت داشتم وقتی که برمیگردم خونه غذامو بخورم ، واسه همینم سینی غذامو مثل همیشه گذاشتم جلوی تلویزیون و چشام قفل شدن به برنامه
عمو یک بلوز کرم رنگ تنش بود با شلوار سفید همیشگیش...یه کاغذ کوچیک رو از روی صندلی برداشت و گفت:خب حالا نوبته اینه که اسم بچه های خوب رو بخونم...
یکی یکی اسمها رو می خوند و پیش می رفت تا اینکه رسید به اسم آخر و گفت:و...و...و سولماز نوری 13 ساله از مشهد خیلی دختر گلیه ، خیلی دختر خوبیه...حالا به افتخار همه کسایی که تولدشونه شعر تولد رو می خونم!!! (بچه ها دقت کردین؟؟نامه منم راجع به تولد عمو جون بود)
اینو که داشت میگفت ، می خندید....اصلا باورم نمی شد ، برای چند لحظه خشکم زده بود و احساس می کردم که اشتباه شنیدم...اما بعد موضوع واسم قابل حضم تر شد و اونوقت بود که
زمین و زمان رو بهم ریختم و از خوشحالی بالا و پایین می پریدم و جیغ می کشیدم...اون شب بهترین شب زندگیم بود ، تو اوج ناباوری و نا امیدی به آرزوم رسیدم...فهمیدم که تونستم عمو رو خوشحال کنم و این
برای من همه چیز بود...حالا که به متن نامم نگاه می کنم خودمم کلی میخندم و به عمو حق میدم...شاید عمو با خوندن نامه ی من یاد بچیگهای خودش و نامه ای که به معلمش نوشته بود افتاده....
الان 5 سال از اون موقع میگذره...2 سال متواریه که تونستم به کمک خدا تو مسابقه وبلاگ نویسی واسه تولد عمو برنده بشم...میگن برنده ها رو از طرف سایت انتخاب می کنن
می گن عمو هم وبلاگهای برنده شده رو می بینه....اینا رو فقط می گن و من می شنوم...این 2 دفعه ای که برنده شدم هم خوشحال شدم..از ته دل
اما نه به اندازه اون سال...اون سال بهترین سال برنده شدنم تو مسابقه تولد بود چون به چشم خودم رضایت و خوشحالی عمو رو دیدم و حس کردم.......
بچه ها منو و ژاله مدادهامونو تراشیدیم...کاغذ های سفید و خط دارمون رو هم آماده کردیم...می خوایم از نو بنویسیم...از روزهای زندگیمون ، از خنده هامون ، از گریه هامون ، از دعا کردنامون ، از خوبیهای عمو ، از همه ی قشنگیهایی که دنیای کوچیکمون با اومدن عموپورنگ به دست آورد........
ما میخوایم نامه هامونو پر کنیم از گلای یاس و مریم...میخوایم دوباره از نو رویاهامون رو برای عمو نقاشی کنیم...می خوایم سبزی نگاه و قرمزی لبخندش رو به تصویر بکشیم....
می خوایم دل دریاییش رو آبی تر از آبی کنیم...می خوایم بهش بگیم عمو ، هنوزم به اندازه تک تک شکوفه های سفید و صورتی دنیا دوست داریم.....
قطار هنوز حرکت نکرده ، هر کسی دلش می خواد با ما همراه بشه بسم الله...اما بچه ها ، یادتون نره که مقصد این قطار قلب پاک و مهربونه عموه.....

پی نوشت یک: بعضی از دوستای گلم گله کردن که چرا دیگه بهشون سر نمیزنم؟؟بخدا نمی تونم...می تونین برید از ژاله سوال کنید..باور کنید همین چند وقت یه باری هم که می تونم بیام نت معجزس...به هر حال از همتون می خوام که اگر خدایی نکرده کوتاهی کردم منو ببخشید...

پی نوشت دو: تو این چند وقته که نبودم یه سری مسائل پیش اومد که منجر به ایجاد سوء تفاهمهایی شد...البته این سوء تفاهمها از طرف من بود...از این بابت خیلی خیلی شرمندم و از همه ی کسایی که از دستم ناراحت شدن واقعا عذر می خوام...خصوصا شیوای عزیزم که قلبا دوسش دارم و ازش خواهش می کنم که منو ببخشه...شیوا جونم اگه منو بخشیدی حتما بهم بگو تا لااقل خیالم راحت بشه ، ازت ممنونم آجیه گلم....

پی نوشت سه: از همه عزیزانی که تولدم رو تبریک گفتن صمیمانه سپاس گذارم...خیلی خیلی ممنونم از اینکه به یادم بودین...دست تک تک شما مهربونا رو می بوسم...بازم ممنون

دست علی یارتون........خدا نگهدارتون........نظر نره یادتون
تا بعد..................................................................................یا حق

میلاد با سعادت عمو پورنگ ((شازده کوچولو!!)) بر عموم عمو پورنگیهای جهان مبارک باد....

5252525252 — Thu, 23 Jul 2009 05:14:18 GMT

سلام سلام و...سلااااااااااااااااااااااااااام..... یه سلام پر انرژی ، یه سلام ویژه ی ویژه به تمام شما دوستای گلم... به عموی مهربونم........ به شازده کوچولویی که امروز به دنیا اومده
امروز دوشنبه ۱/۵/۱۳۵۲ ساعت 8 و 45 دقیقه ی صبح کودکی به دنیا اومد که مثل هیچ کس نبود....می دونین چرا؟؟؟چون او یک فرشته بود!!!

بله ، فرشته ای بی بال که با اومدنش شادی رو برای دلامون به ارمغان آورد...
امروز روزه بزرگیه...روزیه که برای همه ی ما طرفداران عموجون خیلی خیلی مهمه....شاید به معنای واقعی بشه گفت که امروز ، روز عید ما عمو پورنگیهاست....
پس بهتره بگم:طرفدارای عزیز و پر و پاقرص عموپورنگ عیدتون مبارک......
دست خالی نیومدم.... می دونم که همتون منتظر یه آپ پر و پیمونید مگه نه؟؟خب ، پس بهتون پیشنهاد می کنم که حتما حتما حتما تا آخر این آپ با من و شازده کوچولو ((عمو پورنگ)) همراه باشید...!!
اول از همه بریم سراغ چی؟؟؟سراغ یه هدیه ی کوچولو.........یه شعر کودکانه و کوتاه مخصوص تولد بهترین عموی دنیا......عموی مهربونم ، شازده کوچولوی عزیزم ، تولدتون رو از صمیم قلبم تبریک میگم
امیدوارم از کادوی ناقابلم خوشتون بیاد و ازم قبولش کنین....این شما و این هم تولد عموپورنگ...بفرمایین...جی جی جی جینگ:

رنگین کمون هفت رنگ تو آسمون پل زده

زمین به روی موهاش یه عالمه گل زده

رسید اول مرداد همه خوشحالن و شاد

از آسمون قراره امروز یه مهمون بیاد

نم نم و دونه دونه داره می باره بارون

اما وجود نداره ابری توی آسمون

زمین می پرسه خورشید پس این بارون از کجاست؟؟

خورشید میگه بارون نیس این اشک فرشته هاست

فرشته ها اون بالا غمگین و غصه دارن

چونکه دیگه بینشون عمو پورنگ ندارن

پورنگ میاد به دنیا توی این روز قشنگ

میشه واسه بچه ها یک عموی رنگارنگ

خب چطور بود؟؟ خوشتون اومد؟؟ خدااااااااااااااااااا رو شکر....بهتره هرچه زودتر بریم سراغ جشن تولدمون و غافلگیری و.....از این حرفا مگه نه؟؟
راستش رو بخواین من با خودم کلی فکر کردم...دیدم اگه بخوام مثل هر سال فقط بگم:((عمو تولدت مبارک)) یا اینکه بگم:((روزی بود روزگاری بود ، خانواده ای بودند که.........)) خیلی کلیشه ای میشه مگه نه؟؟ بنابراین دست به کار شدم و تا تونستم از مغزم کار کشیدم....
بلاخره به نتیجه هم رسیدم...بگین چه نتیجه ای؟؟شما:چه نتیجه ای؟؟...آها...الان بهتون میگم..تصمیم گرفتم....((نفس ها در سینه حبس می شود))....تصمیم گرفتم یه خاطره خیالی واستون بنویسم.....
یک خاطره خیالی از رفتن خودم و آجی ژاله به جشن تولد عموپورنگ تو سیاره کوچیک و قشنگش..........
پس بهتره بیش از اینا منتظر نمونین دیگه....بفرمایین ، این شما و این هم:
((خاطره ی جشن تولد در سیاره ی شازده کوچولوی من!!))
بازیگران:جوجو سیاهه کچل (خود بنده هستم)
جوجوی پر حنایی(آجی ژاله که معرف حضورتون هست!!)
و بلاخره شازده کوچولوی من یا همون عمو پورنگ مهربون خودمون......

تاریخ: پنجشنبه۱/۵/۸۸

واااااااااااااااااای بلاخره روز مهم فرا رسید..روز تولد شازده کوچولوی من ، از خوشحالی رو پاهام بند نبودم...شب قبل از تولد که اصلا خوابم نمی برد
همش تو این فکر بودم که چی جوری می تونم عمو پورنگ رو خوشحال کنم....؟؟؟فکر کردم و فکر کردم و فکر کردم تا بلاخره تصمیم گرفتم سر زده برم به سیاره ی عمو و حسابی غافلگیرش کنم...
البته به همراه جوجوی پرحنایی...اما بچه ها بین خودمون بمونه ، برخلاف منه بیچاره که همش در حال دویدن و زحمت کشیدن بودم تا تمام کارا به نحو احسن انجام بگیره جوجو خانوم پر حنایی
با کمال آرامش در خواب بودند!!! بلاخره صبح شد و منم مثل فنر از جام پریدم...تند سریع یه ظرف و آب دونه آماده کردم و رفتم سراغ جوجو حنایی...حالا کی میتونه اینو بیدارش کنه؟؟
من :بلللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللللند شووووووووووووووووووووووووو
ولی خودمونیم ها...طفلی همچین از خواب پرید که نصف پراش همونجا ریخت روی زمین...خلاصه سرتون رو به درد نیارم...بهتره بریم سر داستان اصلی...بله دیگه :تولد تولد تولدت مبارک....مبارک مبارک تولدت مبارک
قضیه رو تند و سریع واسه جوجو حنایی هم تعریف کردم...اونم قبول کرد و قرار شد بعد از خوردن صبحانه حرکت کنیم به سمت آسمون....
تمام کارا رو انجام دادیم...هدیه هامون رو آماده کردیم...لباس خوشگلامون رو پوشیدیم...بالن رو آماده کردیم...و خلاصه اینکه بعد از کلی دوندگی (البته بیشتر من ها!!) حرکت کردیم به سمت
سیاره شازده کوچولوی من....تقریبا نصف روز رو توی راه بودیم...دیگه کم کم خورشید داشت غروب می کرد که سیاره عمو از دور پیدا شد و من جیغ زدم:عمووووووووووووووووووووووووووو تو چشمم رفته یه مو...!! ای وای ببخشید منظورم این بود که تولدت مبارک...
اما نمی دونم چرا وقتی انعکاس صدامو شنیدم چیزی جز جیک جیک نبود...ای وای نکنه....!!!من نمی خوام جوجه باشم.....این جوجوی پر حنایی هم که فقط بلده به من بخنده...نیی خوام
به سختی بالن رو روی سیاره متوقف کردیم و یکی یکی از تو سبد کوچولو پریدیم بیرون...همه جا با شرشره و بادکنک تزئین شده بود...پروانه های رنگی و کوچولو تو کل سیاره پخش بودن و تند و تند بال می زدن...حرکتشون تو فضا مثل رقص نور بود ، چندتاشون هم دور کیک تولد حلقه زده بودن و به شمعها نزدیک می شدن ، جوجو حنایی داشت لباسش رو مرتب می کرد و من داشتم دنبال عمو می گشتم...یکمی دور و اطرافمو نگاه کردم و....آها دیدمش دیدمش اونج......
جوجو حنایی جلوی دهنمو گرفت و نذاشت بقیه حرفمو بزنم..اونوقت آروم و عصبانی بهم گفت:,ااااا ساکت باش ببینم..مثلا قراره عمو رو غافلگیر کنیم ها!!داشتی همه چیزو خراب می کردی..دنبالم بیا
هی...چه میشه کرد ، همیشه در حق کوچیکترا ظلم میشه...حتی اونایی که با آجیشون فقط 4 روز تفاوت سنی دارن...آخه 4 روز هم شد دلیل؟؟؟
یواشکی به عمو نزدیک شدیم ، حالا دیگه دقیقا پشتش ایستاده بودیم...آخی ، عمو خیلی ناراحت بود و داشت با خودش حرف میزد:شب شده ، اما چرا هیچکس به جشن من نیومد؟؟

من که دعوت نامه ی جشن تولدم رو 5 روز قبل واسه هم پست کردم پس چی شد؟؟یعنی منو فراموش کردن؟؟!!...عمو ما رو دست کم گرفته مگه نه بچه ها؟؟
من که دیگه طاقتم تموم شده بود..به جوجو حنایی نگاه کردم و منتظر موندم ببینم اون چی میگه (بازم همون مساله اجازه دادن بزرگترها...ای خدااااااااا) اونم اشاره کرد و گفت حالا وقتشه
اونوقت دوتاییمون پریدم رو به روی عمو و یک صدا خوندیم:

مرغ و خروس و اردک...تولدت مبارک
جوجه و غاز و لک لک...تولدت مبارک
شاپرک و قاصدک...تولدت مبارک

دیگه جوجو حنایی ساکت شده بود اما من بی توجه به اون داشتم ادامه می دادم..اونم چی جوری؟؟با صدای بلند!! دیگه داشتم یواش یواش خراب می کردم:

شرشره و بادکنک...تولدت مبارک
سیر و پیاز و نمک!!...تولدت مبارک
آلوچه و لواشک!!!...تولدت مبارک
پشه ، مگس ، مارمولک!!!...تولدت مبارک
تولدت مبارک...تولدت مبا.....

دیگه نتونستم ادامه بدم...جوجو حنایی از عصبانیت قرمز شده بود (در واقع اون لحظه باید بهش میگفتی جوجو لبویی!!) عموی بیچاره هم هنوز تو شک به سر می برد و
با چشای گرد شده داشت به ما دوتا نگاه می کرد...جوجو حنایی خودش رو جمع و جور کرد و دست منو گرفت و کشید کنار خودش..حالا نمی دونم چرا بغض کرده بود این بچه...!!
خب مگه من چی کردم؟؟کارم خیلی بد بود؟؟نیی خوام..و بعد از تفکرات مظلومانه ی من این جوجو حنایی بود که متن غم انگیز و شرم سارانه اش رو واسه عمو بیان کرد (البته یه خورده هم بی رحمانه):
عمو تو رو خدا ببخشید..نمی خواستیم اینجوری بشه...می خواستیم خوشحالتون کنیم ، از حرفای این کچل نا....
من:,ا کچل خودتی...منو مسخره نکن
جوجو حنایی:(با عصبانیت) راس می گم دیگه...کچلی دیگه...داشتم می گفتم ، از حرفای این کچل ناراحت نشین...من از طرفش از شما عذر می خوام

((بقیه اش ادامه مطلبه بدو برو اونجا))

یادم آمد.....شوق روزگار کودکی

5252525252 — Wed, 28 Jan 2009 04:21:18 GMT

(( یحلفون لکم لترضوا عنهم فان ترضوا عنهم فان الله لا یرضی القوم الفاسقین ))

آن مردم منافق برای اینکه شما از آنها راضی شوید قسمها یاد می کنند پس اگر شما مومنان فریب قسمهای دروغ آنان را خوردید و از آنها راضی شوید خداوند هرگز از شما راضی نخواهد شد......سوره توبه آیه 96

دوستای گلم و عموی نازنینم سلام بازم اومدم تا بنویسم اما این اومدنم با همه ی اومدن هام فرق داره...و فرقش هم اینه که می خوام درش باهاتون خداحافظی کنم خواهش می کنم عجول نباشید و حتما این آپ رو تا آخرش بخونین...
حالا که آخرین آپم رو می خوام بنویسم چه بهتر که راجع به قدیم و کودکیم بگم ، بگم که چی بودم و چی شدم و چجوری شدم سولمازی که الان شما باهاش سر و کار دارین!!!
منم مثل همه شما دوران کودکیم رو خیلی دوست داشتم و دارم ، کلی هم ازش خاطره دارم...خیلی دلم برا اون موقعها تنگ شده..برای شیطنت هاش برای قهر و آشتیاش و خلاصه برای همه چیزش
گاهی وقتها که تو کوچه یا خیابون بچه های دبستانی رو می بینم گریم می گیره...کاش ماشین زمان واقعا وجود داشت و میشد هر از گاهی یه سری به دوران کودکیمون بزنیم
درسته که کودک درون میتونه همچنان زنده باشه اما هیچی جای زمان کودکی رو نمی گیره حتی کودک درون...اون موقعهایی که تمام عشقمون دیدن کارتون بود و وقتی برنامه کودک شروع میشد به اوج لذت می رسیدیم

((عکس بچگیهای خودم..۲ سالگیم))

یادمه اون وقتها خانوم رضایی مجری بودن و هر موقع برنامه کودک شروع می شد اعلام میکردن که قراره اون روز چندتا کارتون پخش بشه..همیشه تو دلم خدا خدا میکردم که کارتونا زیاد باشن
برای کارتونهایی که اون زمانا می ذاشت هم دلم تنگ شده (حنا دختری در مزرعه ، پسر شجاع ، مورچه و مورچه خوار ، گوریل انگوری ، پم پم که یه کلاه زرد پشمی بود و به هر شکلی در می اومد ، جیمبو (همون هواپیماهه) و یکی از خاطره انگیزترین هاش السون و ولسون با دون دون ، که یه برنامه عروسکی بود و.... )
و خیلی از کارتونای دیگه که اسمهاشون از خاطرم رفته و خیلی دوسشون داشتم...هر چی پیش میرفتیم برنامه کودکها مدرنتر میشدن و مجریا ارتباطشون رو با بچه ها قویتر میکردن....
یادش بخیر اولین بار عمو رو تو برنامه تورنگ و پورنگ دیدم...البته فکر میکنم برای خیلی از شماها هم همین طوری بوده باشه ، اون موقعها من کلاس دوم دبستان بودم که تورنگ و پورنگ پخش میشد
عمو به همراه یک عروسک هر روز صبح میومدن و مهمون خونه هامون میشدن...چقدر برنامش رو دوست داشتم و چقدر خوشحال شدم وقتی سال 83 مجددا یه چند قسمتش رو پخش کردن
اما حیف که نتونستم حتی یک برنامش رو هم ضبط کنم....خیلی قشنگ بود ، مخصوصا شعر تیتراژش که خانوم شیرزاد خونده بودن و هنوزم تو خاطرم مونده:

تورنگ و پورنگ اومدن...با کاغذ و رنگ اومدن

پورنگ اسمه یه نقاشه...تورنگ اونه که همراشه

شکلای زیبا می کشن...جنگل و صحرا می کشن

با قهوه ای کوه بلند...با آبی دریا می کشن

هر چی بخوای از همه رنگ...خوب می کشن خیلی قشنگ

تورنگ و پورنگ اومدن...با کاغذ و رنگ اومدن

بعد این تیکه آخرش با صدای عروسک تورنگ بود که می گفت:(( بچه ها ، تورنگ و پورنگ اومدن با کاغذ و رنگ اومدن )) بعدم شروع می شد..اون چیزی که از اون موقعهای عمو تو خاطرم مونده
اینه که بیشتر اوقات یه لباس سفید تنش بود با یه جلیقه مشکی..تو میان برنامه هاش هم عمو می رفت به کودکستانها سر میزد و با بچه های اونجا مصاحبه می کرد که خیلی جالب و یا گاهی اوقات
خنده دار بود... هیچکس اون موقع نمی دونست که دقیقا 3 سال بعدش قراره پورنگ بشه عموپورنگ بچه های ایران ، من خانوم قاسم نیا رو هم با برنامه عموپورنگ شناختم
یادمه تو برنامه تورنگ و پورنگ (البته تو میان برنامه هاش) یه شعر پخش میشد که خیلی دوسش داشتم ، اما هیچوقت نمی دونستم که شاعرش کیه...تا اینکه بعدها فهمیدم مال خانوم قاسم نیا بوده...شعرش این بود (شمام یادتونه؟؟) :

گل گل گل ، گل اومد...کدوم گل؟؟

همون که رنگارنگه...برای شاپرکها...یه خونه ی قشنگه

کدوم کدوم شاپرک؟؟

همون که روی بالش...خالهای سرخ و زرده

با بالهای قشنگش...میره و برمیگرده...میره و برمیگرده

کدوم بال؟؟

بالی که باز میشه و بسته میشه...می بنده اونو شاپرک وقتی که خسته میشه

وقتی که خسته میشه

شاپرک خسته میشه...بالهاشو زود می بنده

روی گلها می شینه...شعر می خونه می خنده

بعدش هم که عمو رفت تا ماه رمضان سال 81...یادم نیست که تورنگ و پورنگ چطور تموم شد و زمان چطور گذشت که شد (سال ، سال 81) اما هر چی که بود خاطره اولین اجرای عمو (البته به عنوان عموپورنگ) هیچوقت از ذهنم
پاک نمی شه... بچه ها شمام یادتونه؟؟خانوم هاشمی بودن که اعلام کردن تو ایام ماه رمضان قراره یه برنامه جدید پخش بشه با یه مجری جدید...قرار بود برنامه فقط تا آخر ماه رمضان اون سال ادامه داشته باشه
اما عمو تو همون 30 روز با اجرای عالی و قشنگش جای خودش رو تو دل هزاران هزار طرفدار کوچیک و بزرگ باز کرد و برنامه عموپورنگ 7 ساله شد!! (ماشاالله)
اولین روز برنامه ، دکور کوچیک بود و ساده و اگه اشتباه نکنم عمو یه لباس بافتنی مشکی قرمز تنش بود و پشت یک میز ایستاده بود... عمو خیلی کوچولوتر از الان بود...فکر میکنم اون موقع سن ثابتش 14 و یا شایدم 15 بود (البته به گفته ی خودش نه ها..این احساس منه)
من اون موقع 11 سالم بود...چقدر زود گذشت ، به سرعت برق...راستش اون موقع اصلا عمو رو نشناختم..یعنی نفهمیدم که عمو همون پورنگ توی برنامه تورنگ و پورنگه...
اوایل زیاد طرفدار عمو نبودم ، آخه خب زیادم برنامش رو نمی دیدم که بدونم چی به چیه...اما خداییش وقتی میدیدم هم کلاسیام تا اسم عمو رو میشنون ذوق می کنن ، کنجکاو میشدم که
خب مگه چیه..؟؟یه مجری کودکه دیگه ، این همه ذوق کردن نداره که!! واسه همین کنجکاوی هم که شده نشستم و برنامه های عمو رو هر روز دنبال کردم...و اعتراف میکنم که شاید
اوایل فقط از سر کنجکاوی بود اما کم کم برام شد یه عادت.. مثلا اگه یه روز خواب می موندم و نمی دیدم دلم خیلی میگرفت و احساس میکردم یکی از کارای خیلی مهمم انجام نشده..
وقتی هم به خودم اومدم دیدم بله..خودم هم شدم یه طرفدار عموپورنگی پروپا قرص و سرسخت..راستش وقتی حرفای عمو رو تو مصاحبه هاش می خونم که راجع به کودکی خودش گفته
یاد خودم و یا شاید خودمون می افتم...اینکه مثلا عمو می گفت برای دیدن برنامه کودک مورد علاقش از مدرسه تا خونه رو یه نفس می دویده...و حالا این قضیه برای دیدن عمو ، برای من پیش اومد
یادمه اول دبیرستان که بودم شیفتمون بعد از ظهری بود...چقدر تابستونش گریه کردم...از چند روز قبلش که مدارس باز نشده بود عزا گرفته بودم و همش به این فکر می کردم که چیکار کنم؟؟
یکی از همکلاسیام مسیر رفت و برگشتش باهام یکی بود..طفلکی دلش می خواست با من بیاد که مثلا تنها نباشه..منم کاری کردم که خودش از کردش پشیمون شد..آخه هر روز تا زنگ تعطیلی می خورد
مثل جت شروع می کردم به دویدن ، اون بیچاره هم پشت سر من...مدرسمون هم تقریبا از خونه دور بود و این مساله کار رو سخت تر می کرد.و جالترینش مال یکی از روزها
بود که بارون خیلی شدیدی توی مشهد می اومد...هر چی از شدتش بگم کم گفتم ، انگاری واقعا دوش آب رو باز کرده بودن ، منم که اصلا به این مسائل اهمیت نمی دادم
زیر بارون شروع کردم به دویدن...تا خونه شده بودم موش آب کشیده (انگاری با لباسام پریده باشم تو استخر) وقتی که در رو باز کردن سریع رفتم تو و پهن شدم جلوی تلویزیون
داد مامانم در اومد...کل فرش رو خیس کردم ، ولی اصلا اهمیت نمی دادم... نشسته بودم با هیجان و دقت برنامه رو نگاه میکردم ، اما بعدش حالم گرفته شد...چون هم سرمای شدیدی
خوردم و هم مامانم دعوام کرد....بهترین سال تحصیلیم که پر بود از خاطره عموپورنگ دوم دبیرستان یا بهتره بگم هنرستانم بود ، اول مهر که رسید موذب بودم و ناراحت چون از دوستام
جدا شده بودم و وارد یک فضای جدید میشدم..اما از طرفی هم خوشحال بودم و خدا رو شکر میکردم که لااقل اون سال مجبور نیستم با دلشوره کل راه رو تا خونه یه نفس بدوام!!
مدرسمون غیر انتفاعی بود جمعیت کلاس هم کم...ما 10 نفر بیشتر نبودیم واسه همینم به 2 روز نکشیده بود که بچه ها متوجه شدن من طرفدار عموام... اوایل مسخرام می کردن و می گفتن
از سن و سالت خجالت بکش..!! اما اینقدر سرسختی نشون دادم و جلوشون ایستادم که خودشون خسته شدن و کم کم باهام همکاری هم میکردن ، کارم به جایی رسید که کل کادر مدرسه
خبر دار شده بودن من طرفدار عموپورنگم...اینقدر خوش میگذشت که نگو ، معلم طراحیمون رو خیلی دوست داشتم...موقعی هم که رفتیم پیش عمو ، ایشون بودن که واسم کلی عکس گرفتن و...
و الا من که از هیجان و استرس مثل مجسمه خشکم زده بود و فقط عمو رو خیره نگاه میکردم..یادش بخیر چقدر اون روز عمو از دستم خندید ، بگذریم..داشتم از کلاس و مدرسه می گفتم
تو کلاس طراحی (البته تو اکثر کلاسهامون ، اما طراحی بیشتر) هر موقع بیکار میشدیم بحث عمو می اومد وسط و منم با کمال میل براشون در مورد عمو صحبت میکردم... یادمه یه بار معلممون
به شوخی بهم گفت:(اینجا به جای کلاس طراحی شده کلاس عموپورنگ شناسی!!) راستی اینم عکس (پگاه) دختر معلم طراحیمون کنار عموپورنگ مهربون (مال همون موقعی که عمو اومده بود مشهد ، من رو به روی عمو واستاده بودم ها..!!) :

راستی بچه ها این عکس دو چیز رو برای بعضی ها ثابت میکنه..یکی اینکه عمو چقدر مردمیه و دوم اینکه جواب اون کسایی رو به وضوح میده که همیشه ادعا می کنن عمو هرکجا میره
صد نفر دورش رو میگیرن و نمیذارن بهش نزدیک بشی.. خب اینم مدرک!! و بالاترش اینکه خود منم اونجا حضور داشتم..هنوز قانع نشدین؟؟اینم دوتا عکس خوشگل دیگه از همون روز:

((برای خوندن ادامه ، برین به ادامه مطلب))